Ik hou al jaren een hotelbucketlist bij, en verzamel daar bijzondere hotels die ik ooit hoop mee te mogen maken. Niet om te slapen alleen.

Op een zonnige dinsdag reed ik in de bus de stad uit, via krullende wegen de heuvels in. De man in kwestie stond al bij de receptie.

Al jaren zag ik er plaatjes van online en al jaren wilde ik erheen, maar het kwam er nooit van. Nu zouden we gaan, ik was op van de voorpret.

Echt een goed plan was het, ik was zeer tevreden met mezelf en als ik het nu weer zo opschrijf denk ik het wederom.

​Dit uitstapje gebeurde op een donderdag, en op zaterdag zou ik terugvliegen. Meteen had ik spijt dat ik niet veel vaker de stad uit was geweest.

Ze weten dondersgoed dat vrijwel elke buitenlandse vrouw dat wil, de charmeurs. En inderdaad, ik had er zo 'si certo' tegen gezegd.

Er zijn genoeg dagen per week dat ik in groot grijs joggingpak naar mijn kantoor ga. Maar toen ging ik een maand naar Firenze.

Voorlopig bleef het bij oriënteren. Want als ik wél daadwerkelijk 'in the market' was, dan deed ik zo ongeveer alles fout wat je fout kunt doen.

Het was zo ongeveer het tegenovergestelde van wat ik hem vertelde dat ik zocht. Uit een soort beleefdheid ging ik met hem naar binnen.

Ik huurde voor een klein kapitaal een huurauto en maakte me op voor de goede 2 uur heen en 2 uur terug die de trip minimaal zou duren.

'Ik zit hier goddomme wel voor m'n lol' ging steeds door mijn hoofd. ​Het was best een beetje een teleurstelling in mezelf.