Hij zei het op een toon alsof hij omschreef hoe iemand een pasgeboren baby had staan bakken. 'With GARLIC. Mamma mia.'

Een schitterend nooit veranderend schouwspel, een gratis openluchttheater, en een fascinerende studie Italiaanse (strand)cultuur.

Toen ik m'n koffer had uitgepakt en tevreden op mijn balkon zat met mijn net aangeschafte lekkers wist ik: dit ga ik vanaf nu elk jaar doen.

Het ademde rust en geluk, de piepende voordeur heette me welkom. De les 'the house will choose you' was absoluut wat er nu gebeurde.

Vrienden verklaarden me voor gek dat ik hier mijn vrije dagen aan ging besteden, maar ík was razend enthousiast.

Een opknapper zou de boel haalbaarder maken. Maar, ik heb genoeg gehoord om te weten dat ik een écht grote renovatie niet moet willen.

Ooit, misschien pas over tien jaar, maar ooit, heb ik dat huis, en dan denk ik terug aan die middag. Die eerste middag, met dat eerste huis.

Eindelijk kwam het leukste: huizen kijken. Althans, dat leek me het leukst. Maar ook dit is in Italië een tamelijk ondoorgrondelijke chaos.

'Je kunt alles aan een huis veranderen, behalve de locatie' is een belangrijke stelregel voor iedereen die vergelijkbare dromen heeft als ik.

Ik opende een nieuwe rekening, noemde die 'Italiaanse droom', trok de broekriem strakker aan en zag het bedrag op die rekening groeien.

La bella figura zeggen de Italianen niet voor niets. Ik trok mijn mooiste pak aan en ging naar mijn afspraak met de financieel adviseur van de bank.

Mijn hele jeugd ging ik met mijn ouders op vakantie in Italië. En jaar in jaar uit groeit een gevoel dat zegt: 'ik hoor hier.'