Dolce vita

Na een aantal Italiaanse familiediners in de realistische wereld, kan ik met zekerheid zeggen dat dit er heel anders uitziet.

Op bijna elk Italiaans straathoekje vind je wel een bord waar uitingen hangen van mensen die overleden zijn. Een publieke rouwadvertentie.

Mocht je nog het idee hebben in de trein of bus even bij de komen van alle dolce vita taferelen die Italië rijk is, vergeet het maar.

‘Gemak dient de mens’ zou zonder problemen als tegeltjeswijsheid in elke Italiaanse wc mogen hangen.

Vol frustratie observeerde ik een tijdje de Italiaanse strandbedjescultuur en kwam er al snel achter waarom Italianen er zo dol op zijn.

Italianen lopen in principe niet. Maar er is wel iets anders waarvoor de Italiaan z’n benen gebruikt. De passeggiata.

De eeuwige twijfel in een Italiaans restaurant is of je fooi achterlaat of niet. Ik ontrafel de rekening met je, dan weet je wat je te doen staat.

Waar wij vooral onze vrijheid vieren op Bevrijdingsdag, eert Italië gesneuvelden en helden, vrijheid, en met name trots.

Zoals iedere Italië-liefhebber inmiddels weet hangt het land soms nog net niet met behulp van kauwgom aan elkaar.